Σύμφωνα με το militarywatchmagazine ένα ιρανικό μαχητικό F‑4D Phantom II και ένα F‑16CJ της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ ενεπλάκησαν σε αερομαχία κατά τη διάρκεια ιρανικής διείσδυσης στον εναέριο χώρο της Σαουδικής Αραβίας, με αποτέλεσμα το F‑4 να πραγματοποιήσει βαριά προσγείωση στο Ιράν, πιθανότατα έχοντας υποστεί περιορισμένες ζημιές. Το περιστατικό ανέδειξε τις σοβαρές αδυναμίες της αεράμυνας των ΗΠΑ και των στρατηγικών τους εταίρων, καθώς τα F‑4 και τα ελαφρύτερα F‑5 —που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του ιρανικού στόλου μαχητικών— είναι απαρχαιωμένα αεροσκάφη της εποχής του Πολέμου του Βιετνάμ, αλλά εξακολουθούν να αποδεικνύονται ικανά να διαφεύγουν από ορισμένα από τα πιο προηγμένα δυτικά συστήματα αεράμυνας στον κόσμο. Το περιστατικό ακολουθεί την επιβεβαίωση, στα τέλη Απριλίου, ότι ένα ιρανικό F‑5E πραγματοποίησε επιτυχώς βομβαρδιστική επιδρομή κατά της βάσης Camp Buehring στο Κουβέιτ, διαπερνώντας πολυεπίπεδες αμερικανικές και αμερικανικής προέλευσης κουβεϊτιανές αεράμυνες.
Τον Φεβρουάριο, η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ ανέπτυξε δύο μοίρες F‑16CJ από βάσεις στις ΗΠΑ και την Ευρώπη προς τη Μέση Ανατολή, με την τοποθεσία τους να παραμένει αρχικά άγνωστη, αλλά αργότερα να αναφέρεται —ανεπιβεβαίωτα— ότι βρίσκονται στη Σαουδική Αραβία. Η κύρια διαφορά από τα βασικά F‑16C είναι ότι τα F‑16CJ είναι πιστοποιημένα και καλωδιωμένα για το AN/ASQ‑213 HARM Targeting System, ένα σύστημα σε κάλυκα που τοποθετείται στο πλάι της εισαγωγής αέρα και εντοπίζει παθητικά εχθρικούς εκπομπούς ραντάρ, παρέχοντας ακριβή δεδομένα στόχευσης για τους AGM‑88 HARM αντιακτινοβολιακούς πυραύλους. Τα αεροσκάφη αυτά προωθήθηκαν κατά προτεραιότητα στη βάση της εκτίμησης ότι το Ιράν θα διέθετε πολύ περιορισμένη αεροπορική ισχύ, αλλά εξαιρετικά ισχυρό δίκτυο αντιαεροπορικής άμυνας, πριν από την έναρξη των αμερικανικών και ισραηλινών επιθέσεων στις 28 Φεβρουαρίου. Το F‑16C είναι ένα ελαφρύ μαχητικό τέταρτης γενιάς, σημαντικά πιο προηγμένο από τα ιρανικά F‑4D τρίτης γενιάς, αν και το γεγονός ότι το F‑4 υπέστη ελάχιστες ή καθόλου ζημιές δείχνει ότι το F‑16 απέτυχε να το αναχαιτίσει αποτελεσματικά.
Η τύχη του αμερικανικού F-16CJ δεν έγινε γνωστή, αλλά λογαριασμοί στο X αναφέρουν την χρήση του κωδικού Squawking 7700 από αμερικανικής πλευράς που παραπέμπει σε μείζον πρόβλημα κατά την διάρκεια της αποστολής.
Παραμένει ασαφές σε ποια κλίμακα ο ιρανικός στόλος μαχητικών έχει καταφέρει να πραγματοποιήσει διεισδυτικές αποστολές στον εναέριο χώρο κρατών ευθυγραμμισμένων με τις ΗΠΑ. Το ιρανικό οπλοστάσιο βαλλιστικών πυραύλων έχει επιτύχει υψηλό ποσοστό επιτυχιών, το οποίο αυξήθηκε σημαντικά καθώς καταστρέφονταν τα αμερικανικά και συμμαχικά ραντάρ έγκαιρης προειδοποίησης και καθώς τα αποθέματα αντιβαλλιστικών πυραύλων εξαντλούνταν ταχύτατα. Η ικανότητα της ιρανικής αεροπορίας να χρησιμοποιεί μαχητικά της εποχής του Βιετνάμ για διεισδυτικές επιθέσεις αποτελεί, ωστόσο, πηγή σημαντικής αμηχανίας και εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τη βιωσιμότητα της αμερικανικής αεράμυνας απέναντι σε άλλους αντιπάλους, όπως η Κίνα, η οποία διαθέτει υπερσύγχρονα μαχητικά πέμπτης γενιάς, ασύγκριτα δυσκολότερα στην αναχαίτιση. Τα F‑4 και F‑5 δεν διαθέτουν προηγμένα συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου ούτε χαρακτηριστικά stealth, γεγονός που τα καθιστά σχετικά εύκολα εντοπίσιμα από ένα ικανό δίκτυο αεράμυνας.
Ένα βασικό πλεονέκτημα του F‑16CJ έναντι του F‑4 σε εμπλοκές είναι η πολύ μεγαλύτερη ακτίνα δράσης, το ισχυρότερο ραντάρ, οι ανώτερες δυνατότητες ηλεκτρονικού πολέμου και η ενσωμάτωση των AIM‑120 και νεότερων εκδόσεων των AIM‑9. Το F‑4 είναι πολύ ταχύτερο και μπορεί να επιχειρεί σε πολύ μεγαλύτερα ύψη, αν και είναι πιθανό ότι εισήλθε στον σαουδαραβικό εναέριο χώρο σε χαμηλό ύψος για να μειώσει την πιθανότητα εντοπισμού. Παρότι τα ιρανικά F‑4 και F‑5 δεν διαθέτουν δυνατότητες προσβολής με κατευθυνόμενα όπλα ακριβείας —γεγονός που περιορίζει τη ζημιά που μπορούν να προκαλέσουν— οι υπερπτήσεις τους αναμένεται να έχουν αρνητικό αντίκτυπο στο ηθικό των αμερικανικών και συμμαχικών δυνάμεων και ενδέχεται να συμβάλουν σε περιστατικά φίλιων πυρών, όπως πιθανώς συνέβη λίγο μετά την υπερπτήση του F‑5E πάνω από το Κουβέιτ.
Σημειώνεται πως το Ιράν είχε παρουσιάσει ένα προηγμένο βλήμα A2A BVR το περασμένο έτος, φερόμενο από εκσυγχρονισμένο F-4D Dowran I. Τα τελευταία έχουν εκσυγχρονιστεί με κινέζικης προέλευσης συστήματα radar Bayyenat Ι και σύγχρονα avionics.
