Ο Γάλλος Υπουργός Εσωτερικών Λοράν Νουνιέζ σημείωσε ότι ένα νομοσχέδιο που αποσκοπεί στην καταπολέμηση του αυτονομισμού και της διείσδυσης στοχεύει όχι μόνο την Μουσουλμανική Αδελφότητα και σαλαφιστικές ομάδες, αλλά και το Milli Gorus, ένα τουρκικό ισλαμιστικό κίνημα που πρόσφατα τέθηκε υπό την παρακολούθηση των υπηρεσιών πληροφοριών.
«Εθνικό Όραμα»
Το Milli Görüş (στα ελληνικά: «Εθνικό Όραμα» ή «Εθνική Άποψη») είναι ένα θρησκευτικό-πολιτικό κίνημα και η κυρίαρχη ισλαμιστική ιδεολογία στην Τουρκία, η οποία αποτέλεσε τη βάση για τη γέννηση του σύγχρονου πολιτικού Ισλάμ στη χώρα. Το κίνημα ιδρύθηκε το 1969 από τον Νετσμετίν Ερμπακάν, πρώην πρωθυπουργό της Τουρκίας.
Κύριος στόχος της οργάνωσης είναι η αντίσταση στην αυστηρή εκκοσμίκευση (κεμαλισμό) της Τουρκίας, η απόρριψη των δυτικών αξιών και η ανάπτυξη της χώρας με βάση τις ισλαμικές αρχές και την οθωμανική κληρονομιά.
Ο σημερινός πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, υπήρξε μαθητής του Ερμπακάν και ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα μέσα από αυτό το κίνημα. Το κυβερνών κόμμα AKP προέρχεται από τις ρίζες του Milli Görüş, αν και αργότερα διαφοροποιήθηκε εν μέρει πολιτικά.
Το κίνημα διαθέτει ένα τεράστιο δίκτυο στην Ευρώπη, λειτουργώντας κυρίως ως Ισλαμική Κοινότητα Milli Görüş (IGMG). Η έδρα του στην Ευρώπη βρίσκεται στην Κολωνία της Γερμανίας. Ελέγχει εκατοντάδες τζαμιά, πολιτιστικά κέντρα και σχολεία σε χώρες όπως η Γερμανία, η Γαλλία, η Αυστρία και η Ολλανδία, εξυπηρετώντας την τουρκική διασπορά. Αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες αυτόνομες ισλαμικές οργανώσεις στη Δυτική Ευρώπη, με δεκάδες χιλιάδες μέλη.
Στο στόχαστρο γαλλικών και γερμανικών υπηρεσιών
Οι ευρωπαϊκές υπηρεσίες ασφαλείας (ιδιαίτερα σε Γαλλία και Γερμανία) παρακολουθούν στενά το κίνημα για τους εξής λόγους:
- Θεωρείται ότι προωθεί έναν ισλαμιστικό τρόπο ζωής που έρχεται σε σύγκρουση με τις κοσμικές και δημοκρατικές αξίες των ευρωπαϊκών κρατών.
- Κατηγορείται ότι αποτρέπει την ομαλή ενσωμάτωση των μεταναστών, δημιουργώντας «παράλληλες κοινωνίες».
- Λειτουργεί συχνά ως μοχλός πίεσης και εργαλείο άσκησης εξωτερικής πολιτικής της τουρκικής κυβέρνησης στο εξωτερικό.
Η δράση του Milli Görüş στην Γαλλία
Το κίνημα δραστηριοποιείται στην Γαλλία κυρίως μέσω της οργάνωσης CIMG (Confédération Islamique du Milli Görüş). Διαχειρίζεται δεκάδες τζαμιά, πολιτιστικά κέντρα και ιδιωτικά ισλαμικά σχολεία σε ολόκληρη τη χώρα.
Το Μεγάλο Τζαμί του Στρασβούργου (Eyüp Sultan): Αποτελεί το πιο εμβληματικό και αμφιλεγόμενο έργο τους. Είναι ένα από τα μεγαλύτερα τζαμιά στην Ευρώπη. Η χρηματοδότησή του προκάλεσε έντονη πολιτική κόντρα μεταξύ της γαλλικής κυβέρνησης και των τοπικών αρχών.
Το 2021, το Milli Görüş αρνήθηκε να υπογράψει τη «Χάρτα Αρχών για το Ισλάμ της Γαλλίας» που προώθησε ο Εμανουέλ Μακρόν. Η χάρτα απέρριπτε την πολιτική παρέμβαση ξένων κρατών και την έννοια του πολιτικού Ισλάμ.
Λόγω αυτής της άρνησης και της στενής σύνδεσης με την Άγκυρα, οι γαλλικές υπηρεσίες πληροφοριών έθεσαν την οργάνωση υπό αυστηρή παρακολούθηση. Στόχος είναι ο περιορισμός της χρηματοδότησης και της ιδεολογικής της διείσδυσης στα προάστια των γαλλικών πόλεων.
Η σχέση με το κυβερνών κόμμα της Τουρκίας
Η σχέση του Milli Görüş με το κόμμα του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι ιστορικά σύνθετη, καθώς συνδυάζει κοινές ιδεολογικές ρίζες και πολιτικό ανταγωνισμό. Ο Ερντογάν και η ηγεσία του AKP ανδρώθηκαν πολιτικά μέσα στο Milli Görüş υπό τον Νετσμετίν Ερμπακάν.
Το 2001, η «ανανεωτική» πτέρυγα υπό τον Ερντογάν αποσχίστηκε από το παραδοσιακό κίνημα. Ίδρυσε το AKP, παρουσιάζοντας ένα προφίλ «συντηρητικών δημοκρατών» (στα πρότυπα των ευρωπαϊκών χριστιανοδημοκρατών) για να αποφύγει τη δικαστική απαγόρευση από το κεμαλικό κατεστημένο.
Το αυθεντικό Milli Görüş εκπροσωπείται πολιτικά στην Τουρκία από το Κόμμα της Ευτυχίας (Saadet Partisi). Το Saadet βρίσκεται συχνά στην αντιπολίτευση, κατηγορώντας τον Ερντογάν για διαφθορά και απομάκρυνση από τις αρχικές ισλαμικές αξίες του κινήματος.
Παρά την πολιτική διάσπαση στο εσωτερικό της Τουρκίας, το AKP του Ερντογάν χρησιμοποιεί το ευρωπαϊκό δίκτυο του Milli Görüş (IGMG/CIMG) ως έτοιμη εκλογική βάση και ως όργανο άσκησης soft power (ήπιας ισχύος) της Άγκυρας στη Δυτική Ευρώπη.
