Ογδόντα χρόνια μετά την μάχη της Νήσου Οκινάουα (Μάρτιος-Ιούνιος 1945), το Αμερικανικό Ναυτικό βρίσκεται ενώπιον μίας παρόμοιας προκλήσεως στα Στενά του Ορμούζ. Κοινός παρονομαστής των δύο περιπτώσεων είναι ο παράγοντας καμικάζι, τα όπλα αυτοκτονίας των αντιπάλων του, τα οποία στην πρώτη περίπτωση του προκάλεσαν βαριές απώλειες. Ίσως βαρύτερες απώλειες θα αντιμετωπίσει το Αμερικανικό Ναυτικό στα Στενά του Ορμούζ, καθώς ο αντίπαλος είναι πολλαπλάσιος σε μέγεθος, διαθέτει στρατηγικό βάθος και κατέχει τεχνολογία ίση ή και καλύτερη περιστασιακά έναντι αυτής των ΗΠΑ.
Απ’ όλες τις μάχες κατάληψης νήσων στον Ειρηνικό, κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Οκινάουα χαρακτηρίστηκε από μαζικές επιθέσεις αυτοκτονίας από την Ιαπωνική Αεροπορία. Έχοντας χάσει κάθε δυνατότητα αντιμετώπισης του Αμερικανικού Ναυτικού σε ναυμαχία και αεροναυμαχία, η Ιαπωνία επιστράτευσε το όπλο των καμικάζι, των πιλότων αυτοκτονίας. Με όπλα τα ίδια τους τα αεροσκάφη, οι πιλότοι αυτοκτονίας αποτέλεσαν ένα «αυτοκατευθυνόμενο όπλο», το οποίο είχε τον στρατηγικό σκοπό να νικήσει τους Αμερικανούς όχι τόσο στο στρατιωτικό πεδίο όσο στο ψυχολογικό και το κοινωνικό.
Οι βαριές απώλειες, ήλπιζαν οι Ιάπωνες, θα τρομοκρατούσαν την αμερικανική ηγεσία για τις επιπτώσεις που θα είχε στο εσωτερικό των ΗΠΑ μία εκστρατεία για την κατάληψη της Ιαπωνίας, και έτσι ίσως η Ουάσιγκτον γινόταν δεκτική σε μία συμφωνία ειρήνης που θα διέσωζε έστω την ανεξαρτησία της χώρας. Μπορούν οι Ιρανοί να ελπίζουν σε μία παρόμοια στρατηγική; Ναι, και με μεγαλύτερες πιθανότητες επιτυχίας, καθώς διαθέτουν το ίδιο πνεύμα αυτοθυσίας και πολύ πιό κατάλληλα όπλα από τους Ιάπωνες, και γιατί μία πιθανή ήττα των ΗΠΑ θα κλονίσει τόσο το εσωτερικό μέτωπο όσο την παγκόσμια οικονομία και θα ανατρέψει γεωπολιτικές ισορροπίες αιώνων…
Τον πόλεμο κατά του Ιράν στις ΗΠΑ στηρίζει μόνον το 25% του αμερικανικού λαού, αλλά με την μορφή των αεροπορικών βομβαρδισμών. Την χερσαία εκστρατεία υποστηρίζει μόνον το 10%… Από το MAGA, το 80% θεωρεί ότι εξαπατήθηκε από τον Τραμπ και ότι αυτός ενεργεί προς όφελος του Ισραήλ και όχι των ΗΠΑ. Από τους βετεράνους του Παγκόσμιου Πολέμου κατά της Τρομοκρατίας, επίσης το 80% αντιτίθεται σφόδρα στον νέο «αιώνιο πόλεμο» που προσπαθεί να εξαπολύσει ο Τραμπ, τον οποίον ψήφισαν ακριβώς ως διαμαρτυρία εναντίον των «αιώνιων πολέμων» των Δημοκρατικών. Μπορεί λοιπόν να φανταστεί κανείς, ποια θα είναι η αντίδραση του αμερικανικού κοινού απέναντι σε χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες από το ιρανικό μέτωπο, και με το φάσμα της επιστράτευσης να πλησιάζει όλο και περισσότερο…
Ας δούμε πως αποσιωπήθηκαν οι απώλειες των Αμερικανών στην Οκινάουα στο εσωτερικό των ΗΠΑ.
Η δημοσιογραφική κάλυψη των απωλειών από τις επιθέσεις καμικάζι κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν αυστηρά περιορισμένη και ελεγχόμενη από την κυβέρνηση των ΗΠΑ μέχρι το τέλος των εχθροπραξιών. Η στρατηγική αυτή υιοθετήθηκε για δύο κύριους λόγους:
- Προστασία του ηθικού: Η διοίκηση των ΗΠΑ φοβόταν ότι οι ειδήσεις για τη θυσία νεαρών πιλότων που έπεφταν πάνω σε πλοία θα προκαλούσαν τρόμο και απόγνωση στους πολίτες.
- Ασφάλεια πληροφοριών: Το Ναυτικό δεν ήθελε οι Ιάπωνες να γνωρίζουν πόσο αποτελεσματικές ήταν οι επιθέσεις τους ή ποια συγκεκριμένα πλοία είχαν υποστεί ζημιές.
Χαρακτηριστικά της Δημοσιογραφικής Κάλυψης
- Αποσιώπηση του όρου: Οι ναύτες που επέστρεφαν στις ΗΠΑ το 1945 είχαν ρητή εντολή να μην αναφέρουν τη λέξη “Kamikaze” ούτε να περιγράφουν τις ζημιές από αυτές τις τακτικές αυτοκτονίας.
- Λογοκρισία και Καθυστέρηση: Η Υπηρεσία Πληροφοριών Πολέμου (Office of War Information – OWI) και το Γραφείο Λογοκρισίας έλεγχαν τα ρεπορτάζ, τις φωτογραφίες και τα επίκαιρα των κινηματογράφων, επιτρέποντας τη δημοσίευση μόνο όταν η πληροφορία δεν θεωρούνταν πλέον στρατιωτικά ευαίσθητη.
- Προπαγανδιστική Πλαισίωση: Όταν άρχισαν να διαρρέουν κάποιες πληροφορίες, οι πιλότοι καμικάζι παρουσιάζονταν στα μέσα ενημέρωσης ως “φανατικοί με πλύση εγκεφάλου”, υποβαθμίζοντας τη στρατιωτική τους αποτελεσματικότητα για να καθησυχαστεί το κοινό.
- Περιορισμένη Πρόσβαση: Οι πολεμικοί ανταποκριτές ήταν ενσωματωμένοι στις μονάδες και τα κείμενά τους περνούσαν από στρατιωτική έγκριση (fleet censors). Αν και μπορούσαν να γράψουν για την αγριότητα των μαχών, οι συγκεκριμένες λεπτομέρειες για τις απώλειες από καμικάζι συχνά “κόβονταν”.
Ο Αντίκτυπος της Μάχης της Οκινάουα
Στην Οκινάουα, οι καμικάζι προκάλεσαν τις βαρύτερες απώλειες στην ιστορία του Ναυτικού των ΗΠΑ (σχεδόν 5.000 νεκροί ναύτες). Παρά τη σοβαρότητα της κατάστασης, το αμερικανικό κοινό δεν συνειδητοποίησε το πλήρες μέγεθος της καταστροφής και τη φύση της απειλής παρά μόνο μετά την παράδοση της Ιαπωνίας, όταν οι περιορισμοί άρθηκαν και οι επιζώντες άρχισαν να αφηγούνται τις εμπειρίες τους.
Η ακραία αγριότητα αυτών των επιθέσεων, όπως αναφέρθηκε αργότερα, ήταν ένας από τους παράγοντες που οδήγησαν τον Πρόεδρο Τρούμαν στην απόφαση να χρησιμοποιήσει την ατομική βόμβα, θεωρώντας ότι μια εισβολή στην Ιαπωνία θα είχε ανυπολόγιστο κόστος σε ανθρώπινες ζωές.
Σήμερα το αμερικανικό κράτος χρησιμοποιεί ήδη παραπληροφόρηση σχετικά με την αναγκαιότητα ενός πολέμου των ΗΠΑ με το Ιράν. Δεν το πετυχαίνει… Η πλειοψηφία των Αμερικανών – και μάλιστα των οπαδών του Τραμπ – βοά ότι πρόκειται για έναν πόλεμο που δεν τους αφορά και ότι εξυπηρετεί μόνον τα μεσσιανικά-ιμπεριαλιστικά σχέδια του Ισραήλ. Αν και ο έλεγχος των πληροφοριών από το διαδίκτυο σφίγγει όλο και περισσότερο από τις κρατικές εξουσίες – με την αγαστή βοήθεια των εταιρειών του διαδικτύου – η πληροφορία και η αλήθεια εξακολουθεί να διαρρέει ασταμάτητα. Ως εκ τούτου, η αμερικανική κυβέρνηση δεν μπορεί να ελπίζει σε μία παρόμοια παραπλάνηση με εκείνη του Β’ ΠΠ για τους καμικάζι και τις απώλειες. Το σοκ των απωλειών θα χτυπήσει κατακέφαλα τους Αμερικανούς και η αντίδραση θα είναι μάλλον ακραία…
Κύρια διαφορά του Δυτικού ανθρώπου σε σύγκριση με τον άνθρωπο της Ανατολής είναι εκ διαμέτρου αντίθετη θεώρηση της ζωής. Ο Δυτικός άθεος και υλιστής άνθρωπος πιστεύει ότι το παν είναι αυτή η ζωή (δεν υπάρχει άλλη), την οποία προσπαθεί να απολαύσει στα άκρα και να την παρατείνει όσο το δυνατόν γίνεται περισσότερο. Ο Ανατολικός άνθρωπος (Ισλάμ και άλλες ανατολικές θρησκείες) πιστεύει στην θεότητα και στην ζωή πέραν από αυτή την ζωή. Πιστεύει ότι αξίζει κάποιος να πεθάνει για τα πιστεύω του, γιατί έτσι θα πάει σε έναν καλύτερο κόσμο – στον παράδεισο, όπως τον αντιλαμβάνεται κάθε ανατολική θρησκεία. Στους Ιάπωνες η αυτοκτονία ανέκαθεν ήταν ένας θεμιτός τρόπος υπεράσπισης των ιδεών και της πατρίδας τους, και πάνω απ’ όλα της τιμής τους. Στους Ιρανούς η αυτοκτονία βιώνεται στα πλαίσια του «μαρτυρίου», δηλαδή της αυτοχειρίας προκειμένου να προστατέψουν την πίστη τους. Οι Σιΐτες περισσότερο απ’ όλο το Ισλάμ έχουν το μαρτύριο-αυτοκτονία στον πυρήνα της πίστης τους, που πηγάζει από το μαρτύριο του Αλί ιμπν Αμπού Τάλιμπ, γαμπρού και εξαδέλφου του Προφήτη Μωάμεθ, το οποίο αποτελεί το θεμέλιο λίθο της Σιϊτικής ταυτότητας και την απαρχή μιας μακράς παράδοσης αυτοθυσίας και αντίστασης στην αδικία.
Οι Ιρανοί καμικάζι λοιπόν σήμερα έχουν το ίδιο ή και καλύτερο φρόνημα απ’ αυτό των Ιαπώνων (και σίγουρα όχι την υπακοή των δεύτερων, που υποτάχθηκαν αργότερα στην κλήση του αυτοκράτορα για παράδοση…) και φυσικά πάρα πολύ καλύτερα όπλα. Οι Ιάπωνες καμικάζι επιτέθηκαν σε σμήνη, που ακολουθούσαν σε κύματα, εναντίον του αμερικανικού στόλου, ώστε να κορέσουν την αντιαεροπορική του άμυνα. Σε μία ειρωνεία της ιστορίας, σήμερα οι δρόνοι-αυτοκτονίας (kamikaze drone) δρουν επίσης σε σμήνη και σε κύματα.
Στα Στενά του Ορμούζ ο αμερικανικός στόλος θα έχει να αντιμετωπίσει έναν συνδυασμό χιλιάδων στρατηγικών δρόνων Σαχέντ, εκατοντάδων αντιπλοϊκών πυραύλων κρυμμένων σε σπηλιές και σήραγγες στα βουνά που δεσπόζουν των στενών, βαλλιστικών πυραύλων (ένα ποσοστό υπερ-υπερηχητικοί), ενεδρών από μίνι υποβρύχια στα παράκτια ύδατα των στενών, τορπιλών υπερσπηλαίωσης και ταχυπλόων σκάφων αυτοκτονίας. Φυσικά, το Αμερικανικό Ναυτικό διαθέτει ένα τεράστιο και υπερσύγχρονο οπλοστάσιο αντιαεροπορικών/ αντιβαλλιστικών και αντιπυραυλικών μέσων, το οποίο είναι αναμενόμενο ότι θα καταστρέψει τα περισσότερα από τα όπλα των Ιρανών. Ωστόσο, έστω και ένα μικρό ποσοστό από τα ιρανικά όπλα αν περάσει (κάτι το οποίο στατιστικά είναι αναμενόμενο), είναι υπεραρκετό να προκαλέσει βαρύτατες απώλειες στον αμερικανικό στόλο. Στην Οκινάουα, επιτέθηκαν 1.465 καμικάζι εκ των οποίων «πέρασε» μόλις το 15%. Ωστόσο, αυτό το ποσοστό ήταν αρκετό για να βυθιστούν 36 αμερικανικά πλοία και να υποστούν ζημιές άλλα 360, ενώ σκοτώθηκαν 3.000 ναύτες και τραυματίστηκαν άλλοι 6.000.
Ο αμερικανικός στόλος δεν διαθέτει εν πλω τεράστια αποθέματα βλημάτων, τα οποία αναμένεται να καταναλωθούν ταχύτατα, εφόσον για ένα Σαχέντ ή ένα σκάφος αυτοκτονίας ή έναν αντιπλοϊκό ή βαλλιστικό πύραυλο θα πρέπει να εκτοξεύει δεκάδες πανάκριβα και όχι ταχέως αναπληρούμενα βλήματα.
Το πρόσφατο παράδειγμα της εκδίωξης του ρωσικού Στόλου Μαύρης Θάλασσας, από το δυτικό τμήμα της λεκάνης του Εύξεινου Πόντου, από τους ουκρανικούς ναυτικούς δρόμους δεν είναι καλά νέα για τον αμερικανικό στόλο που κατευθύνεται στα Στενά του Ορμούζ. Και εφόσον οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ βοήθησαν στους Ουκρανούς να πετύχουν αυτή την ασύμμετρη νίκη, θα έπρεπε να ξέρουν καλύτερα τι τους περιμένει στην είσοδο του Περσικού Κόλπου.
Μήπως τελικά, θα πρέπει να προηγηθεί η κατάληψη των ιρανικών ακτών στο Ορμούζ από Πεζοναύτες και αερομεταφερόμενες δυνάμεις, που θα εκκαθαρίσουν τις ακτές απ’ όλα αυτά τα όπλα αυτοκτονίας; Είναι το μόνον λογικό. Οι χερσαίες δυνάμεις θα ανακαλύψουν τα όπλα αυτά και θα τα καταστρέψουν οι ίδιες ή/ και με κλήση αεροπορικών βομβαρδισμών ακριβείας. Ωστόσο, πως θα ανεφοδιάζονται αυτές οι δυνάμεις; Ο από αέρος ανεφοδιασμός δεν μπορεί να καλύψει πλήρως τις εφοδιαστικές ανάγκες δύο Μονάδων Εκστρατείας Πεζοναυτών (MEU) και μία Μεραρχίας Αλεξιπτωτιστών, που κατευθύνονται στα Στενά του Ορμούζ. Τα πλοία θα πρέπει να πλησιάσουν για να ξεφορτώσουν άρματα μάχης, πυροβολικό και τεράστιες ποσότητες πυρομαχικών, ανταλλακτικών, καυσίμων και ιατρικού υλικού.
Θα κατορθώσουν οι χερσαίες δυνάμεις να εξαλείψουν πλήρως τα όπλα καμικάζι του Ιράν; Πιθανότατα όχι. Τα Στενά του Ορμούζ δεν είναι ένα αποκομμένο νησί όπως η Οκινάουα που κάποια στιγμή καταλήφθηκε και εκκαθαρίστηκε από τους Πεζοναύτες. Πίσω τους βρίσκονται τεράστιοι ορεινοί όγκοι που μπορούν να φιλοξενήσουν και να κρύψουν δρόνους, βαλλιστικούς πυραύλους, αντιπλοϊκούς πυραύλους και πυραυλικό πυροβολικό. Θα πρέπει, λοιπόν, οι Αμερικανοί θα αποβιβάσουν επιπλέον πολυάριθμες χερσαίες δυνάμεις για να προχωρήσουν μέσα σε αυτά τα βουνά… Ένα σενάριο εφιαλτικό από πλευράς διαθεσιμότητας δυνάμεων, εφοδιασμού και απωλειών.
Για την κατάληψη της Οκινάουα απαιτήθηκε ο θάνατος 2.938 Πεζοναυτών και ο τραυματισμός άλλων 13.708. Οι μονάδες Πεζικού που ακολούθησαν ως ενισχύσεις υπέστησαν απώλειες 4.675 νεκρών και 18.059 τραυματιών. Συνολικά: 7.613 νεκροί και 31.767 τραυματίες. Οι ψυχολογικές απώλειες δεν ανακοινώθηκαν ποτέ, αλλά από τον Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας μπορούμε να εκτιμήσουμε ότι μπορεί να ήταν ακόμη και δεκαπλάσιες!
Από τα ανωτέρω προβάλλει ως λογικό, το εξής ερώτημα: ο Τραμπ θα δοκιμάσει πρώτα την εκβίαση των Στενών του Ορμούζ και μετά τις βαριές απώλειες και την αποτυχία θα χρησιμοποιήσει τακτικά πυρηνικά; Ή θα προχωρήσει κατευθείαν σε αυτή την λύση; Δυστυχώς, η δικαιολόγηση της χρήσης πυρηνικών όπλων προϋποθέτει μία μεγάλη αποτυχία και μία μεγάλη σφαγή Αμερικανών… όπως ακριβώς συνέβη με την απόφαση ρίψης των ατομικών βομβών από τον Τρούμαν μετά την σφαγή της Οκινάουα…
