Όπως αναφέρει το Military Watch Magazine, η ουκρανική εγχώρια βαλλιστική πυραυλική FP‑9 μικρού βεληνεκούς έχει προσεγγίσει σημαντικά την επιχειρησιακή της ωρίμανση, με την ιδιωτική αμυντική εταιρεία Fire Point να δηλώνει ότι αναμένεται να εισέλθει σε φάση δοκιμαστικών πτήσεων στο άμεσο μέλλον. Σύμφωνα με στελέχη της εταιρείας, ο πύραυλος βρίσκεται στο στάδιο της τελικής πιστοποίησης του κινητήρα πριν από την έναρξη της δοκιμαστικής εκστρατείας, με δοκιμές πεδίου να αναμένονται αργότερα μέσα στο 2026, εφόσον η ανάπτυξη εξελιχθεί σύμφωνα με τον σχεδιασμό. Το πρόγραμμα αποτελεί μία από τις πιο φιλόδοξες προσπάθειες της ουκρανικής αμυντικής βιομηχανίας από την έναρξη των πλήρους κλίμακας εχθροπραξιών το 2022 και αποσκοπεί στην παροχή στις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις μιας εγχώριας βαλλιστικής δυνατότητας πλήγματος, ικανής να προσβάλει στρατηγικούς στόχους βαθιά μέσα στο ρωσικό έδαφος.
Η Ουκρανία εισήλθε στον πόλεμο με περιορισμένο απόθεμα σοβιετικών βαλλιστικών πυραύλων μικρού βεληνεκούς OTR‑21, το οποίο ενισχύθηκε το 2024 με την παράδοση τακτικών βαλλιστικών πυραύλων ATACMS από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το σύστημα έχει χρησιμοποιηθεί με επιτυχία για την εξουδετέρωση πολλαπλών ρωσικών στόχων, όπως καταστροφή εκτοξευτών και ραντάρ συστημάτων S‑400, άλλων ραντάρ, εξουδετέρωση εκτοξευτών Iskander‑M, καθώς και καταστροφή υψηλής αξίας μαχητικών αεροσκαφών στους διαδρόμους τους. Παρ’ όλα αυτά, οι ATACMS περιορίζονται από το βεληνεκές των 300 χιλιομέτρων και από ανεπαρκείς ποσότητες, καθώς οι ΗΠΑ παράγουν τους πυραύλους για τις δικές τους δυνάμεις και για πολλούς διεθνείς πελάτες.
Η FP‑9 έχει παρουσιαστεί ως ο μεγαλύτερος βαλλιστικός πύραυλος που έχει αναπτύξει μέχρι σήμερα η Fire Point, η οποία είναι ήδη γνωστή για την παραγωγή του πυραύλου cruise FP‑5 Flamingo και μιας οικογένειας μη επανδρωμένων μακρού πλήγματος που έχουν χρησιμοποιηθεί εκτεταμένα εναντίον υποδομών και άλλων στόχων εντός διεθνώς αναγνωρισμένου ρωσικού εδάφους. Σύμφωνα με δημοσίως διαθέσιμες προδιαγραφές, ο πύραυλος προορίζεται να μεταφέρει πολεμική κεφαλή 800 κιλών σε αποστάσεις περίπου 850 χιλιομέτρων, θέτοντας τη Μόσχα, την Αγία Πετρούπολη, μεγάλα στρατιωτικά αρχηγεία, κόμβους logistics και ενεργειακές υποδομές εντός ακτίνας προσβολής από περιοχές υπό ουκρανικό έλεγχο. Η Fire Point έχει επίσης αναφέρει ότι ο πύραυλος σχεδιάστηκε για υψηλή τελική ταχύτητα και σχετικά υψηλή ακρίβεια, με αναφερόμενο CEP περίπου 20 μέτρων.
Παρότι οι ρωσικές δυνατότητες αεράμυνας απέναντι σε μαζικές επιθέσεις χαμηλού κόστους UAV παραμένουν περιορισμένες — όπως αποδεικνύεται από επανειλημμένες ουκρανικές επιθέσεις με drones σε συγκροτήματα κατοικιών στη Μόσχα — οι δυνατότητες αντιβαλλιστικής άμυνας της Ρωσίας παραμένουν παγκοσμίως κορυφαίες. Το πολυεπίπεδο δίκτυο αντιβαλλιστικής άμυνας της χώρας περιλαμβάνει τα συστήματα A‑135 και A‑235, εξειδικευμένα στην αναχαίτιση επιθέσεων διηπειρωτικού βεληνεκούς, ενώ τα S‑500, S‑400, S‑300V4 και S‑300VM παρέχουν χαμηλότερα επίπεδα άμυνας με ιδιαίτερα εξελιγμένες αντιβαλλιστικές δυνατότητες. Δορυφορικές εικόνες στα τέλη Ιουνίου αποκάλυψαν την κατασκευή νέου δακτυλίου θέσεων αεράμυνας γύρω από τη Μόσχα, με τουλάχιστον πέντε από τις νέες πλατφόρμες να αντιστοιχούν σε θέσεις ανάπτυξης S‑400, γεγονός που τροφοδότησε εικασίες ότι η ενίσχυση αυτή στοχεύει στην προστασία της πρωτεύουσας από ουκρανικές βαλλιστικές επιθέσεις.
Στις αρχές Ιουλίου επιβεβαιώθηκε ότι το S‑400 χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά για την αναχαίτιση ουκρανικού βαλλιστικού πλήγματος εναντίον της Μόσχας, σηματοδοτώντας την πρώτη γνωστή χρήση του συστήματος για αναχαίτιση στρατηγικής βαλλιστικής επίθεσης — ένα σημαντικό ορόσημο στην σχεδόν 20ετή ιστορία υπηρεσίας του. Οι πύραυλοι 48N6DM και οι νεότεροι 40N6 έχουν σχεδιαστεί ώστε να προσβάλλουν στόχους με ταχύτητες άνω του Mach 14, επιτρέποντάς τους να αναρριχώνται ταχύτατα για να εμπλέξουν βαλλιστικούς στόχους που κατέρχονται με πολύ υψηλές ταχύτητες. Αυτό είναι σχεδόν τριπλάσια ταχύτητα από τους αναχαιτιστές του αμερικανικού συστήματος Patriot, γεγονός που δημιουργεί ιδιαίτερα σοβαρές προκλήσεις για τις προσπάθειες της Ουκρανίας και των στρατηγικών της εταίρων να αναπτύξουν πυραύλους ικανούς να διαφεύγουν της ρωσικής άμυνας.
