Η αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν φαίνεται να είναι ο κύριος στόχος των Ισραήλ και ΗΠΑ, όπως ήταν και στις περιπτώσεις του Αφγανιστάν, του Ιράκ, της Λιβύης και της Συρίας. Ως γνωστόν, αυτές οι αλλαγές καθεστώτος οδήγησαν σε χάος, και όχι σε νέα κράτη με δημοκρατικό καθεστώς. Σε κάθε μία από αυτές τις περιπτώσεις, η «αλλαγή καθεστώτος» απαίτησε την ανάπτυξη χερσαίων στρατευμάτων από τις ΗΠΑ και τους Συμμάχους τους, τα οποία ενεπλάκησαν σε μακροχρόνιες πολεμικές επιχειρήσεις για να καταστείλουν όχι μόνον ποικίλες μορφές αντίστασης εναντίον τους (αντάρτικο πόλεων, ανταρτοπόλεμο στην ύπαιθρο, τρομοκρατία) αλλά και έναν πολύ-εμφύλιο ανάμεσα σε αντίπαλες πολιτικές, θρησκευτικές και φυλετικές παρατάξεις.
Οι συνέπειες της «αλλαγής καθεστώτος» σε αυτές τις χώρες ήταν αφενός βαριές απώλειες των αμερικανικών και συμμαχικών δυνάμεων σε νεκρούς, τραυματίες και ανάπηρους (σωματικά και ψυχικά) και αφετέρου κατάρρευση των κοινωνιών και των οικονομιών των κρατών αυτών με εκατομμύρια νεκρούς και τραυματίες αμάχους, μεταξύ των οποίων και ένας τεράστιος αριθμός παιδιών. Και φυσικά, ένα χρέος αρκετών τρις για την οικονομία των ΗΠΑ. Σήμερα, μετά από 20 και πλέον έτη πολέμου, το Αφγανιστάν διοικείται από τους Ταλιμπάν, το Ιράκ από μία ασταθή κυβέρνηση όχι από όλους αποδεκτή, με την χώρα να έχει ουσιαστικά τριχοτομηθεί (κουρδικό Ιράκ, κεντρικό Σουνιτικό Ιράκ και νότιο Σιϊτικό Ιράκ), η Λιβύη έχει επίσης τεμαχιστεί σε ζώνες επιρροής πολεμάρχων με διαρκή πόλεμο μεταξύ τους και η Συρία κυβερνιέται από έναν σφαγέα του Ισλαμικού Κράτους, με την χώρα σε ερείπια, συνεχιζόμενο πόλεμο και υπό την εξουσία διαφόρων φατριών. Το εύλογο ερώτημα που έρχεται στο μυαλό καθενός λογικά σκεπτόμενου είναι: «Η αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν θα πετύχει;», γιατί η προϊστορία δείχνει ακριβώς το αντίθετο και «προφητεύει» ότι θα επακολουθήσει ένα ακόμη χάος, αυτή την φορά τεραστίων διαστάσεων με πολύ επικίνδυνες συνέπειες για όλη την ανθρωπότητα, και ειδικότερα την Δύση.
Το Ιράν είναι ένα πολύ πιο δύσκολο «πρόβλημα» για την στρατηγική της αλλαγής καθεστώτος. Γεωγραφικά είναι σχεδόν τέσσερις φορές μεγαλύτερο σε έκταση από το Ιράκ, εννέα φορές μεγαλύτερο από την Συρία, και 2,5 φορές από το Αφγανιστάν. Το έδαφός του είναι κατά 50% ορεινό, με το υψόμετρο να ξεπερνά κατά μέσο όρο τα 1.200 μέτρα. Ο πληθυσμός του ανέρχεται σε 93 εκατομμύρια κατοίκους – δηλαδή διπλάσιος του Αφγανιστάν και τριπλάσιος του Ιράκ, τριπλάσιος της Συρίας και 14πλάσιος της Λιβύης. Το 77% των Ιρανών ζει σε αστικά κέντρα, με οκτώ πόλεις να ξεπερνούν το ένα εκατομμύριο. Η Τεχεράνη έχει σχεδόν 10 εκατομμύρια κατοίκους, η Μασχάντ 3,5 εκατ. και το Ισφαχάν 2,3 εκατ.
Για να αντιμετωπίσει την αντίσταση στο Ιράκ, ο Αμερικανικός στρατός (μόνος του) διατηρούσε μόνιμα μία δύναμη 150.000 με 170.000 ανδρών, ενώ συνολικά την περίοδο 2003-2011 πέρασαν από την χώρα περισσότεροι από ένα εκατομμύριο Αμερικανοί στρατιώτες.
Η πληθυσμιακή σύνθεση του Ιράν είναι επίσης εναντίον της «αλλαγής καθεστώτος». Το 61% των Ιρανών είναι Πέρσες που κατοικούν στο κεντρικό τμήμα της χώρας, το 10% Κούρδοι (9,3 εκατ. που κατοικούν δυτικά στα σύνορα με Ιράκ και Τουρκία), 16% Αζέροι (14,8 εκατ. που κατοικούν βορειοδυτικά), 2% Βαλούχοι (1,8 εκατ. στα σύνορα με το Πακιστάν), 2% Άραβες (1,8 εκατ. στην πετρελαιοπαραγωγό επαρχία Κουζεστάν) και 3% διάφοροι (Τουρκομάνοι, Κασκάι, Αρμένιοι και Ασσύριοι). Κατά 99,4% επικρατεί το Ισλάμ, με τους Σιΐτες να αποτελούν το 92% και τους Σουνίτες το 8 με 10%. Βλέπουμε λοιπόν, ότι ναι μεν υπάρχουν στα σύνορά του πληθυσμοί που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για ανταρτοπόλεμο εναντίον του καθεστώτος της Τεχεράνης, ωστόσο η συντριπτική πλειοψηφία των Ιρανών είναι Πέρσες και Σιΐτες, οι οποίοι είναι σαν λαός ευφυείς, έχουν χιλιετίες ιστορίας και εθνικής συνείδησης και κατέχουν την πολιτική, την θρησκευτική και στρατιωτική εξουσία. Η εξέγερση των μειονοτήτων (με την υποστήριξη ΗΠΑ και Ισραήλ) θα προκαλέσει ενστικτωδώς μία ισχυρή εθνοτική/ φυλετική αντίδραση από τους Πέρσες, η οποία και φυσικά θα υπερισχύσει των επαγγελιών περί «δημοκρατίας» της Δύσης.
Στο Ιράκ, σε πρώτη φάση, οι ενεργοί αντάρτες ανέρχονταν σε 15.000 με 20.000. Την περίοδο της αιχμής (2006-2007) ανέρχονταν σε 70.000 Σουνίτες και 60.000 Σιΐτες – σύνολο 130.000. Με πληθυσμό περίπου 27-30 εκατομμυρίων εκείνη την εποχή στο Ιράκ, οι ενεργοί μαχητές αποτελούσαν λιγότερο από το 0,5% του συνολικού πληθυσμού. Αυτό το ελάχιστο ποσοστό υπήρξε αρκετό για να διατηρήσει έναν 20ετή ανταρτοπόλεμο και να πληγώσει καίρια τις αμερικανικές δυνάμεις, και τελικά να οδηγήσει σε αποτυχία την αλλαγή καθεστώτος. Το 80 με 90% του πληθυσμού υποστήριζε τις επιθέσεις κατά των Αμερικανών. Το 0,5% επί των 93 εκατ. κατοίκων του Ιράν είναι 465.000. Αναλογικά, οι Αμερικανοί θα χρειαστούν τετραπλάσιες δυνάμεις για να διαχειριστούν την αντίσταση στο Ιράν, ήτοι 600.000 με 700.00 άνδρες σε μόνιμη βάση, επί δύο δεκαετίες ή περισσότερο; Οι νεκροί Αμερικανοί σε μάχες και ενέδρες ήταν 3.541 (συν 1.058 από ατυχήματα, ασθένειες και αυτοκτονίες) – και άλλοι 3.500 νεκροί μισθοφόροι (contractors) – ενώ οι τραυματίες σε μάχη 32.443. Από τους βετεράνους που επέστρεψαν στις ΗΠΑ, 500.000 εμφάνισαν Μετατραυματικό Στρες (PTSD) ή εγκεφαλικές κακώσεις (TBI). Υπολογίζεται ότι περισσότεροι από 30.177 εν ενεργεία στρατιωτικοί και βετεράνοι των πολέμων μετά την 11/9 έχουν αυτοκτονήσει.
Αν αυτά τα νούμερα τα τετραπλασιάσουμε – σύμφωνα με την τετραπλάσια συμμετοχή ανταρτών σε μάχες στο Ιράν – σε μία περίοδο 20 ετών θα έχουμε 14.000+ νεκρούς, 129.600 τραυματίες, και 2 εκατομμύρια με PTSDκαι TBI, ενώ οι αυτοκτονίες στις ΗΠΑ θα φτάσουν τις 129.000+ νεκρούς. Και αυτά τα νούμερα είναι με τις συνθήκες του Ιράκ (μισός πληθυσμός από Ιράν, επίπεδη χώρα που δεν υπάρχει κάλυψη/ απόκρυψη πλην των πόλεων), που σημαίνει ότι τα νούμερα απωλειών θα είναι πολύ μεγαλύτερα. Το οικονομικό κόστος θα είναι επίσης τετραπλάσιο. Δηλαδή, τα 8 τρισεκατομμύρια για το Ιράκ και το Αφγανιστάν) μπορεί να γίνουν 32 τρισεκατομμύρια για το Ιράν – χωρίς να υπολογίζουμε και εξάπλωση του πολέμου πάλι σε Ιράκ και Αφγανιστάν, ίσως και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή (Λίβανος, Συρία, Ιορδανία, Σαουδική Αραβία).
Με αυτά λοιπόν τα στοιχεία, ποιος εχέφρων Αμερικανός πολιτικός και στρατιωτικός μπορεί να μπαίνει σε μία νέα περιπέτεια «αλλαγής καθεστώτος» στο Ιράν και μάλιστα με όρους πολύ πιο δυσμενείς απ’ αυτούς των προηγούμενων αποτυχημένων προσπαθειών; Κανείς, εκτός και αν έχει κάποιο πολύ μα πολύ σοβαρό λόγο… Ιδιαίτερα, όταν εκλέχθηκε στις τελευταίες αμερικανικές εκλογές με την σημαία του «Ειρηνοποιού»… και τώρα αποδεικνύεται ότι εξαπάτησε τους ψηφοφόρους του και μεταβάλλεται σε έναν νέο Μπάιντεν, υποχείριο ξένης δύναμης.
