Ο 12ήμερος πόλεμος μεταξύ Ιράν και Ισραήλ τον Ιούνιο του 2025 αποκάλυψε βαθιές αδυναμίες στον ιρανικό τομέα ηλεκτρονικού πολέμου (EW), οδηγώντας σε μια ασύμμετρη ήττα που κλόνισε την ιρανική αποτροπή.
Τα εγχώρια συστήματα όπως τα Cobra V8, Fajr και Nasr, σχεδιασμένα για παρεμβολές πολλαπλών ζωνών με εμβέλειες εκατοντάδων χιλιομέτρων, απέτυχαν να εξουδετερώσουν τις απειλές λόγω ισχυρών αρχικών ισραηλινών κυβερνοεπιθέσεων.
Οι κυβερνοεπιθέσεις αυτές παρέλυσαν σταθμούς EW και δίκτυα διοίκησης, αποκαλύπτοντας ευπάθειες όπως η έλλειψη γεωγραφικής διασποράς και ο περιορισμένος βαθμός κινητικότητας.
Την ίδια στιγμή, συστήματα ενσωματωμένα σε πλατφόρμες stealth όπως τα ισραηλινά F‑35 διατήρησαν άψογη καθοδήγηση παρά τις προσπάθειες παρεμβολής.
Ο εισαγόμενος ρωσικός εξοπλισμός, όπως τα Krasukha‑4 και Murmansk‑BN, που παραδόθηκαν το 2024/2025, δεν είχε αντιληπτό αποτέλεσμα.
Λάθη στη χρήση περιλάμβαναν ανεπαρκή τοποθέτηση σε ευάλωτες περιοχές, ελλιπή ενσωμάτωση με τις ιρανικές δυνάμεις και ανεπαρκή εκπαίδευση, καθιστώντας τα εύκολους στόχους για προληπτικά πλήγματα.
Σε αντίθεση με τη ρωσική χρήση στην Ουκρανία, όπου τα συστήματα αυτά δημιουργούν ευρείες «ηλεκτρονικές ασπίδες», το Ιράν απέτυχε να τα προσαρμόσει σε ασύμμετρη τακτική, επιτρέποντας στο Ισραήλ να αποφύγει παρεμβολές μέσω καθοδήγησης σε πραγματικό χρόνο από drones.
Ωστόσο, στην περίοδο μετά τον πόλεμο, πολλά άλλαξαν και το Ιράν επιτάχυνε τις ανασυγκροτήσεις:
Προμηθεύτηκε περισσότερα Krasukha‑4 και Murmansk‑BN, ενώ υπάρχουν αναφορές και για το ρωσικό Kalinka, παράλληλα με την παραγωγή εγχώριων αναβαθμίσεων. Το Cobra V8 ενσωμάτωσε τεχνητή νοημοσύνη για αυτόματη ανίχνευση απειλών.
Το Sayyad‑4, που αποκαλύφθηκε τον Δεκέμβριο του 2025, παράγεται εντατικά και ενισχύει τις παρεμβολές θέσης μέσω φωτονικής μικροκυματικής τεχνολογίας. Τα Fajr και Nasr απέκτησαν βελτιστοποιήσεις για επιχειρήσεις μεγάλης κλίμακας.
Νέα συστήματα, όπως drones ηλεκτρονικού πολέμου που διατέθηκαν τον Ιανουάριο του 2026 για πολλαπλούς στόχους, εισήλθαν σε υπηρεσία, προερχόμενα από αντίστροφη μηχανική κατασχεθέντος εξοπλισμού.
Η μετάβαση στο κινεζικό BeiDou‑3 επανάφερε τον ιρανικό EW σε νέο επίπεδο, καθώς ενσωματώνει κρυπτογραφημένα σήματα ανθεκτικά σε παρεμβολές και παραπλάνηση, βελτιώνοντας σημαντικά και την ακρίβεια των πυραύλων.
Η Τεχεράνη πιστεύει ότι ο ηλεκτρονικός της πόλεμος είναι πλέον πιο αποτελεσματικός χάρη στα ενσωματωμένα διδάγματα και θα βασιστεί κυρίως σε έξι συστήματα:
Cobra V8: Εμβέλεια έως 250 km, επικεντρωμένο σε αναχαίτιση και παρεμβολή σημάτων πολλαπλών ζωνών, δημιουργώντας ζώνες ηλεκτρονικής άρνησης.
Sayyad‑4: Εκτιμώμενη εμβέλεια 100–200 km, ειδικευμένο στη διατάραξη συστημάτων πλοήγησης όπως το GPS, σχηματίζοντας «θόλους προστασίας» που επηρεάζουν επικοινωνίες και εντοπισμό του εχθρού.
Fajr και Nasr: Εμβέλεια 100–300 km για παρεμβολές μεγάλης κλίμακας, καλύπτοντας σήματα GNSS και συνδέσεις επικοινωνιών, με έμφαση σε κινητές και περιφερειακές επιχειρήσεις.
Krasukha‑4: Αποτελεσματική εμβέλεια παρεμβολής 150–300 km. Σχεδιασμένο για εξουδετέρωση εναέριων ραντάρ, δορυφόρων χαμηλής τροχιάς (LEO) και συστημάτων έγκαιρης προειδοποίησης (AWACS).
Murmansk‑BN: Ρωσικό στρατηγικό σύστημα EW μεγάλης εμβέλειας, σχεδιασμένο για διακοπή, παρεμβολή και αναχαίτιση επικοινωνιών HF, συμπεριλαμβανομένων δορυφορικών σημάτων, με εμβέλεια 3.000 km και δυνατότητα επέκτασης στα 5.000–8.000 km.
Kalinka: Νέο ρωσικό σύστημα EW που εντοπίζει σήματα τερματικών Starlink/Starshield από απόσταση έως 15 km, με υψηλή κινητικότητα και δυνατότητα εντοπισμού μη επανδρωμένων μονάδων που βασίζονται σε αυτά τα σήματα.
Εάν το Ιράν καταφέρει να χρησιμοποιήσει αυτά τα συστήματα αποτελεσματικά, θα μπορούσε πρακτικά να μηδενίσει τις δυνατότητες επίθεσης ΗΠΑ–Ισραήλ, οι οποίες εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από σήματα GPS, αναγκάζοντάς τες να βασιστούν σε drones για καθοδήγηση.
Πρόκειται για μια ηλεκτρονική μάχη στην οποία οι ΗΠΑ διαθέτουν ήδη περισσότερα από 40 αεροσκάφη EW στην περιοχή, αντιπαραθέτοντας εναέριους παρεμβολείς με επίγειους παρεμβολείς.
Ο ηλεκτρονικός πόλεμος απαιτεί μακρά παράδοση και αυστηρή εκπαίδευση. Ενδεικτικά, η Ρωσία διατηρεί εξειδικευμένη δύναμη άνω των 20.000 ατόμων.
Αυτή η πολυπλοκότητα σημαίνει ότι οι δυνατότητες δεν μπορούν να οικοδομηθούν άμεσα, δημιουργώντας σημαντικά εμπόδια για το Ιράν και εντείνοντας την στρατηγική ασυμμετρία έναντι ΗΠΑ–Ισραήλ.
